<blog title goes here>

It's not about the size, it's about what you do with it

De lungo. Niet helemaal een doorsnee bakkie pleur, maar ook niet zo befaamd als de espresso. Tóch is het mijn go-to stijl voor warme koffie (lees mijn vorige tweakblog voor hele coole koffie). Waarom?

Het is niet zo veel als een doorsnee Nederlands bakkie. Dus het duurt ook niet te lang voordat je het op hebt. Het is een soort van tussendoortje, maar wel nog steeds een genietmomentje.

Een lungo is niet persé veel sterker dan een gewoon bakkie, en niet persé veel slapper dan een espresso. Sterkte in koffie is sowieso een vaag concept. Je koffie kan bitter of zurig zijn, of juist weinig van beide. Bitter !== sterk. Bonen zijn niet sterker of milder. Nou ja, misschien afhankelijk van de roast.

Maar goed, dat allemaal terzijde, sinds een jaar of 6 drink ik graag Nespresso. Ja, ja, ik weet het, dat is relatief dure koffie als je puur kijkt naar de kwaliteit koffie die het apparaatje zet, maar kom op. Het is zo lekker makkelijk, en ik vind het wel stukken lekkerder dan Senseo/Dolce Gusto. Zeker als ik de originele capsules pak, want daar gaat het mij nu juist om. Vooral de Fortissio bevalt mij enorm. Close second is Linizio. En het afwisselen tussen allerlei soorten capsules is gewoon super leuk, vind ik dan.

Ik heb geen zin om drie liter espresso/lungo te drinken tijdens het afstellen van een superdelux espresso apparaat, zoals James Hoffmann dat kan. Tegen de tijd dat ik ermee klaar ben, heb ik allang geen trek meer in die koffie. En hoewel ik een fijne maler heb gekocht (Timemore C2), is het hele proces van koffie kopen bij de lokale brander, maler afstellen, per serving bonen malen, exact de juiste verhouding van koffie/water/tijd hanteren, wachten tot het elvenlicht schijnt, drie keer de vogeltjesdans doen om de koffiegoden te entertainen... Je snapt m'n punt. Hoop ik. Ik krijg in ieder geval van zoveel werk echt de pleuris.

Terug naar Nespresso. Ik pleur een capsule pleur in mijn pleurmachine, ik pleur een kopje eronder, ram op de knop en ik krijg bovengemiddelde pleur in ongeveer twee minuten tijd. Vervolgens heb ik nog de tijd (en de rust vanwege het gebrek aan stress of ik mijn machine wel of niet een seconde te vroeg heb uitgezet) om van de kop koffie te genieten, en daarna ga ik verder met werk/stage of een van mijn andere 6 hobbies.

In mijn vorige blog over cold-brew koffie vertelde ik over hoe ik het niet erg vond om wat meer moeite te steken in het process, omdat dat "een belonend gevoel geeft". Ja nee, dat is bullshit, ik ben uiteindelijk gewoon lui en wil gewoon een lekker bakkie pleur pronto. Ach ja...

Kleine edit vooraf: deze post is zo lang geworden dat ik je aanraad om een kop koffie, thee of ander lekkers te pakken, als je alles wilt lezen ben je nog wel even bezig

Zo, toen stond er weer een blog. De vorige heb ik om meerdere redenen verwijderd (onder andere was ik niet tevreden met de soort posts die ik maakte), nu dus maar eens een frisse start in het nieuwe jaar!

De eerste post wil ik graag besteden aan mijn koffieavonturen, met name mijn duik in het cold-brew wereldje. Grappig genoeg drink ik nog niet zo heel lang koffie, misschien pas 3 of 4 jaar. Maar in die tijd ben ik snel de goedkope filterkoffie beu geraakt. Om een lang verhaal kort te maken, ik probeerde bij een vriend Nespresso en ik was hooked!

Maar... Nespresso heeft ook wel een aantal nadelen. Ten eerste natuurlijk de prijs, ik bedoel 40 cent voor een kopje koffie thuis is niet dat je zegt "goedkoop"... Ja, er zijn natuurlijk ook veel goedkopere capsules te krijgen maar wat heeft het dan nog voor zin om een Nespresso apparaat te hebben? Ik ben zo'n typische simpele koffiedrinker die een lading melk en suiker in z'n pleur pleurt. Ik krijg het niet voor elkaar om Nespresso zwart te drinken (mede dankzij mijn lange strijd met brandend maagzuur, wat niet helemaal geweldig gaat met zwarte koffie).

En om heel eerlijk te zijn, voor mij was Nespresso al een hele stap vooruit ten opzichte van de goedkope filterkoffie die pap en mam dronken (ja, ik woon nog bij mijn ouders ), maar het laat soms nog wat te wensen over. Mijn favoriet is en blijft een lekkere Fortissio Lungo op de middelste temperatuurstand van mijn Expert apparaat, met een 15-20mL halfvolle melk (volle melk is zeker nog beter, maar dat wordt hier niet echt gedronken, dus halvolle melk moet het maar doen) en anderhalf schepje suiker.

Diezelfde vriend die mij ooit Nespresso heeft laten proberen kwam op een gegeven moment met de cold-brew methode. Ik vond het maar raar, met koud water koffie zetten? In de koelkast!? Al moet ik zeggen, ik ben wel fan van ijskoffie. Nespresso heeft iedere zomer limited edition ijksoffies, en de Lidl verkoopt van die handige 1/3 liter flesjes ijskoffie (wat mogelijk nog wel eens eigenlijk cold-brew kan zijn, nu ik dat geproefd heb).

Dus een paar weken geleden heb ik maar eens een cold-brew fles aangeschaft, eentje van Soulhand van 1,5L. Maar toen had ik nog koffie nodig. Aangezien ik zelf alleen Nespresso had en ik geen zin had in de koffie die mijn ouders tot die tijd dronken, ging ik opzoek naar een type koffie dat lekkere cold-brew zou maken. Ik las op verschillende plekken dat een lichte roast het beste hiervoor is. Alleen dacht ik dat ik geen koffiemolen had (wat later wel bleek te zijn). Dus ik ging opzoek naar voorgemalen koffie in een medium grind size (o.a. voor french press etc geschikt) en kwam uit bij de Starbucks Espresso Blonde koffie (even los wat mensen van deze koffie vinden, vond ik hem wel geschikt als eerste poging tot cold-brew).

Enige probleempje was: ik wilde heeeeeeel graag een batch maken, maar mijn Soulhand fles was nog niet binnen! Gelukkig had mijn moeder blijkbaar van de Ikea een grote french press gehaald (James Hoffmann noemde deze de Chonky Boi in zijn Ikea koffiespullen vergelijking, helaas is deze volgens mij niet meer verkrijgbaar). Technisch gezien kun je ook coldbrew maken in een french press. Alleen is deze zo groot wanneer de plunger uitsteekt naar boven, dat we een plank uit de koelkast moesten halen tijdelijk om de french press erin te krijgen

Maargoed, de eerste batch was een redelijk success en wist zeker dat ik meer wilde.

Later, toen deze Starbucks koffie op was, besloot ik om iets minder handigs te doen. Ik kocht op Amazon.de, zonder te kunnen ruiken aan de bonen, een kilo Happy Belly Columbia koffie. Afgaande op het feit dat dit Amazon's huismerk is, en andere Amazon huismerkproducten naar mijn beleving ook wel OK waren, dacht ik van ik waag een gokje. Gelukkig ging dat goed, maar het kon beter. Deze bonen produceren duidelijk minder lekkere cold-brew dan mijn Starbucks koffie, maar daarvoor is het wel een stuk goedkoper en was het in ieder geval prima te drinken.

En toen kwamen we aan bij vandaag. De portie cold-brew die ik gisteren had klaargezet van DouweEgberts Decaf bonen (aangezien ik ook in de avond wil kunnen genieten van cold-brew, en dit de bonen zijn waar mijn ouders ondertussen op waren overgestapt) is goed gelukt. Normaal laat ik mijn cold-brew altijd een uur of 22 minimaal trekken. Maar deze bonen zijn redelijk donker gebrand, dus gokte ik dat ik rond een brouwtijd van 18 uur wel eens even moest checken hoe het was. Dit bleek een goede start te zijn, aangezien de koffie lekker intens maar toch fris is.

Vanmiddag kocht ik bij de Appie een zak Perla Italian roast Napoli bonen. Een donkere, intense roast dus. Ik zal waarschijnlijk bij de Appie wat mensen een beetje verward achter gelaten hebben, want ik ging een kwartier lang bij verschillende bonen, bij het ventiel van de zak, ruiken welke ik lekker vond. Deze Napoli bonen roken een beetje naar chocolade en nootjes, wat mij een lekker idee leek voor cold-brew. En ik heb gelijk maar eens weer wat Starbucks Blonde gekocht, nu die in de bonus waren.




Mensen zijn over het algemeen niet heel blij met blade-grinders. Ze geven een inconsistente korrelgrootte, wat niet goed is voor de extractie van de goede smaakstoffen. Te klein stof geeft bijvoorbeeld een zand-achtig effect in je uiteindelijke koffie, wat niet erg lekker is. Te groot heeft niet genoeg oppervlak om goede smaakstoffen af te geven aan het water.



Mijn oplossing? Zeven, zeven en nog eens zeven! Doe dat goed genoeg, en dan heb je de jackpot wat betreft blade-grinders. Om een medium grind size te krijgen, gebruik ik een grote zeef met gaten van ongeveer 1,25mm diameter (naar schatting).

Vervolgens haal ik dit door een fijne thee-zeef om alle fijne stof er tussenuit te krijgen.

Wat hierdoor overblijft zijn heel fijn koffiepoeder en gemalen koffie van ongeveer de juiste grootte. Met een goeie burr-grinder zal dit vele malen sneller en consistenter gaan, maar die heb ik nu eenmaal niet




En dan vervolgens alles in de cold-brew kan:




Een tip trouwens: check altijd je bonen voordat je gaat malen. Bij mij zat er een kooltje tussen:



Ja, dit alles duurde laaaaang... Maar dat is het me waard. Het is een ontspannende bezigheid en het voelt meer belonend wanneer de koffie klaar is. Ik ben zeker wel een half uur bezig geweest met dit klaar te maken

Zo, nu is het tijd om te relaxen met een lekker glas decaf coldbrew, met wat Puschkin Nuts&Nougat likeur en wat extra ijsblokjes. Proost!