<blog title goes here>

It's not about the size, it's about what you do with it

De lungo. Niet helemaal een doorsnee bakkie pleur, maar ook niet zo befaamd als de espresso. Tóch is het mijn go-to stijl voor warme koffie (lees mijn vorige tweakblog voor hele coole koffie). Waarom?

Het is niet zo veel als een doorsnee Nederlands bakkie. Dus het duurt ook niet te lang voordat je het op hebt. Het is een soort van tussendoortje, maar wel nog steeds een genietmomentje.

Een lungo is niet persé veel sterker dan een gewoon bakkie, en niet persé veel slapper dan een espresso. Sterkte in koffie is sowieso een vaag concept. Je koffie kan bitter of zurig zijn, of juist weinig van beide. Bitter !== sterk. Bonen zijn niet sterker of milder. Nou ja, misschien afhankelijk van de roast.

Maar goed, dat allemaal terzijde, sinds een jaar of 6 drink ik graag Nespresso. Ja, ja, ik weet het, dat is relatief dure koffie als je puur kijkt naar de kwaliteit koffie die het apparaatje zet, maar kom op. Het is zo lekker makkelijk, en ik vind het wel stukken lekkerder dan Senseo/Dolce Gusto. Zeker als ik de originele capsules pak, want daar gaat het mij nu juist om. Vooral de Fortissio bevalt mij enorm. Close second is Linizio. En het afwisselen tussen allerlei soorten capsules is gewoon super leuk, vind ik dan.

Ik heb geen zin om drie liter espresso/lungo te drinken tijdens het afstellen van een superdelux espresso apparaat, zoals James Hoffmann dat kan. Tegen de tijd dat ik ermee klaar ben, heb ik allang geen trek meer in die koffie. En hoewel ik een fijne maler heb gekocht (Timemore C2), is het hele proces van koffie kopen bij de lokale brander, maler afstellen, per serving bonen malen, exact de juiste verhouding van koffie/water/tijd hanteren, wachten tot het elvenlicht schijnt, drie keer de vogeltjesdans doen om de koffiegoden te entertainen... Je snapt m'n punt. Hoop ik. Ik krijg in ieder geval van zoveel werk echt de pleuris.

Terug naar Nespresso. Ik pleur een capsule pleur in mijn pleurmachine, ik pleur een kopje eronder, ram op de knop en ik krijg bovengemiddelde pleur in ongeveer twee minuten tijd. Vervolgens heb ik nog de tijd (en de rust vanwege het gebrek aan stress of ik mijn machine wel of niet een seconde te vroeg heb uitgezet) om van de kop koffie te genieten, en daarna ga ik verder met werk/stage of een van mijn andere 6 hobbies.

In mijn vorige blog over cold-brew koffie vertelde ik over hoe ik het niet erg vond om wat meer moeite te steken in het process, omdat dat "een belonend gevoel geeft". Ja nee, dat is bullshit, ik ben uiteindelijk gewoon lui en wil gewoon een lekker bakkie pleur pronto. Ach ja...